Ouderen laten werken, jongeren zonder job? De wereld op zijn kop

Terwijl oudere werknemers inboeten op verlofdagen, schrapt de regering 800 jongerenjobs in de zorgsector. De zogeheten rimpeldagen in de zorgsector staan op de helling bij de Federale Regering. Dat zijn extra vakantiedagen voor oudere werknemers. Die maatregel is vooral absurd omdat de Vlaamse Regering tegelijkertijd beslist 800 jongerenbanen in de zorgsector te schrappen. De onderfinanciering van de zorg is het echte probleem dat deze regeringen moet aanpakken.

Jongerenbanen op de tocht

Ann is chauffeur en brengt elke morgen en elke avond bejaarden van en naar het dagverzorgingscentra. Femke helpt in het centrum bij het bereiden, bedelen en toedienen van maaltijden. Vanuit de instelling waar ze werken, krijgen ze een opleiding aangeboden. Zodoende verwerven ze de nodige competenties om de job onder de knie te krijgen. Minister Muyters vraagt de werkgevers deze jongeren te ontslagen. Werk is er nochtans genoeg. Een zeventigtal dagverzorgingscentra zitten zonder chauffeur. Wie gaat deze bejaarden nog vervoeren? En voor hulp in de instelling vallen ook vijftig jobs weg. Is extra hulp voor bejaarden tijdens de maaltijden een luxe?

 Met één pennentrek en zonder enig overleg worden achthonderd jongeren in totale onzekerheid geplaatst door minister Muyters. Het gaat om de zogenaamde generatiepactbanen voor laagopgeleide jongeren. Meer dan honderd jongeren verliezen hun job in de dagverzorgingscentra, ongeveer vierhonderd in de buitenschoolse kinderopvang van kinderopvangcentra en driehonderd die een opleiding volgen via deeltijds werken deeltijds leren in diverse sociale profit sectoren.

 Het jongerenbanenplan had als doel laaggekwalificeerde jongeren, via een werkervaring in een zorgcentrum de nodige competenties te bezorgen om hun kansen op de arbeidsmarkt te vergroten. Het bood 800 jongeren perspectief naar werk mét arbeidscontract en mét opleiding. De jongerenbanen waren specifiek bedoeld voor mensen die het moeilijk hebben. Honderden jongeren verliezen nu die belangrijke trampoline naar een gezonde verdere loopbaan. De beslissing van minister Muyters zal de jongeren terug in de armoede duwen zonder arbeidscontract.

Rimpeldagen voor werkbaar werk

“De rimpeldagen zijn een manier om de zorgsector aantrekkelijk te maken voor nieuwe werknemers. zegt vakbondsafgevaardigde Dennis. Onze sector is onaantrekkelijk omwille van de hoge flexibiliteit en de minder goede arbeidsvoorwaarden. Nu dreigt de Federale Regering de rimpeldagen af te pakken. Daardoor zullen oudere werknemers dit werk in de toekomst niet meer volhouden. Er zijn vandaag al erg veel problemen van burn-out in onze sector, dat zal enkel verergeren.”

 De rimpeldagen waren bedoeld voor oudere werknemers, om het mogelijk te maken in de zorgsector aan de slag te blijven. Vanaf 45 jaar heb je recht op één extra verlofdag per maand bij een voltijds contract, vanaf 50 jaar worden dat twee dagen en vanaf 55 jaar drie dagen. Dit systeem zou nu worden ingeperkt. Een bittere pil, vooral omdat de werknemers deze extra dagen zelf betaald hebben. De rimpeldagen kwamen er in de plaats van 2% loonsopslag. Dit was een deal die de sector destijds aanvaardde, ondanks de lage lonen. De gedeeltelijke afschaffing van het systeem betekent dus opnieuw looninlevering.

Hoeksteen van de zorgsector

Het personeel is de hoeksteen van de zorg en geen kostenfactor. Ze bieden hulp bij zorgvragen in Vlaanderen dat vandaag één van de rijkste regio’s ter wereld is. Met veel poeha kondigde de regering aan dat ze 65 miljoen extra zouden voorzien in de zorgsector.

Dat is echter helemaal niet voldoende om een antwoord te bieden op de groeiende noden. Willen we dezelfde kwaliteit bewaren, dan heeft de sector nood aan 247 miljoen extra. De nadruk bij de regering ligt dus op besparen. Snoeien in een sector voor mensen. Dat is een maatschappelijke opvatting die de zorgvragers en het personeel van de sector niet met de ministers delen.

Sander vandecapelle.

Voorzitter PVDA Vlaams-Brabant en actief in de zorgsector.

Artikel werd hier gepubliceerd op 27-10 in De Wereld Morgen