Working Class Music Fuif deed Landen even daveren

Op zaterdag 30 mei zou het gebeuren: de Working Class Music fuif die de Landense afdeling van de PVDA in elkaar had gebokst. Met veel verwachtingen, plaatselijke rockbands en een goedkoop muziekfeest voor de jongeren... en ook wat ouderen.

Een kartonnen Gerrit Wuestenberg – ja sorry, als ge die niet kent, zijt ge nog nooit in Landen geweest – heet ons welkom wanneer we om 20.00 u precies de Amfi binnenstappen. Bij de ingang van de zaal staan alle helpende handen al klaar: van de dames van de PVDA-Sint-Truiden krijgen we een armbandje in ruil voor onze inkomkaart. En aan de tap zie ik al Ams en zijn collega's van de PVDA-groep van Tienen klaar staan om de eerste pintjes te tappen. Maar ik had het kunnen weten, een muziekfuif anno 2015 begint nooit om 8 uur, dat is véééél te vroeg. Maar goed, in afwachting van muzikale actie op het podium, is er nog gelegenheid om een aantal vrienden terug te zien, Vincent bijvoorbeeld en zijn vrienden die hij uit het Brusselse heeft uitgenodigd.

We komen te weten dat Pastis, een van de drie aangekondigde groepen niet kan optreden. Maar er is in vervanging voorzien, De in België verblijvende Brit Martin Beejay Wells zal ons eigen interpretaties brengen van 'Working Class Hero' van John Lennon en songs van Bob Dylan. Voordat het stevigere gitaarwerk van Rag and Bone aan de beurt zal zijn.

De ploeg van Rudy Scalais en zijn maten van PVDA-Landen hebben de zaal heel mooi aangekleed. Vooraan achter het podium kijkt een reuze Che-kop op een rode achtergrond de zaal in. En overal hangen affiches en publiciteit voor het Feest van de solidariteit: ManiFiesta 2015 en van het sociaal verzet van vorig najaar en het voorjaar van 2015. Er zijn ook twee stands, één van ManiFiesta en één van Comac, de jongerenbeweging van de PVDA. Voor Rag and Bone de decibels op ons los zal laten, komt Rik Vermeersch het podium op om het solidariteitsfeest ManiFiesta in acht zinnen uit de doeken te doen. En hij kondigt een primeur aan: ook Slongs Dievanongs zal er dit jaar weer bijzijn. Line De Witte van Comac zal ook in 't kort de jongerenbeweging van de PVDA, Comac dus, voorstellen. En dan is het ogenblik aangebroken voor de guitaren van Rag and Bone.

Terug naar de jaren zestig, zeventig en verder

Toen de groep van BL (Bekende Landenaar) Jos Castro, Rag and Bone, van start ging kon de fuif echt goed losbarsten. Ondertussen waren al meer dan honderd muziekliefhebbers in de zaal aanwezig en begon men naar voor aan te schuiven. Met een giratist die de pannen van het dak speelde en ons met covers uit de jaren zestig, zeventig en dichterbij weer deed beseffen wat een periode van muzikale vernieuwing en creativiteit we toen beleefden. De groep speelde met veel inleving, ging echt op in hun 'werk' en beleefden er zelf ook veel plezier aan. Vooraan was er bij momenten ook een nogal rijzige 'bewegingskunstenaar' in grote doen. De aanwezigen kregen waar voor hun spotgoedkope intreekaart. De organisatoren hadden immers alles op alles gezet om van de inkomprijs geen drempel te maken. Zeg nu zelf: vier of vijf euro... Ze hadden ook erg veel middenstanders van de stad gevonden om het evenement te sponsoren. Later op de avond kon daardoor bij de tombola mooie prijzen mee verloot worden. De hoofdprijs was immers een akoestische gitaar.

Onder de aanwezigen zagen we ook burgemeester Gino Debroux (sp.a) naar de groepen luisteren. En hij zag dat in zijn stad voor de muziekminnende jeugd een fijn muziekfeest doorging.

Tot na middernacht zagen we mensen met hun entreekaart in de hand binnenkomen. In totaal zouden 185 aanwezigen het muziekfeest bijwonen. Het was ook na middernacht dat de laatste groep Bacon Fat op het podium kwam, een trio dat meer eigentijds guitaarwerk bracht. Zij waren de laatste muziekgroep die van dit evenement in het anders zo rustige Landen een prachtig en geslaagd feest maakten.

Free Van Doorslaer