Halverwege voorbij bis (6)

Patrick en Liesbeth reizen door Mexico. 'Hoe zou het er nu mee zijn?' vroegen we ons af. Toen kregen we deze mail.

mail van Patrick (opgezet door Wout)

Hallo iedereen,

Ondertussen zijn we halverwege ons reisjaar voorbij en in Guatemala aangekomen. Wat een verademing om hier in San Marcos, aan het meer van Atitlan, te mogen vertoeven. Het is prachtig gelegen. 15OO meter hoog en omringd door 3 vulkanen en andere groene bergen. Het is hier relatief rustig. Nog steeds zijn er de blaffende straathonden en luid kelende voorgangers van de evangeliestische kerk. Maar zelfs zij kunnen deze plek niet ontkrachten van haar goddelijke aard. Als er al zoiets als een schepper bestaat dan heeft hij hier iets meer zijn best gedaan. Vogeltjes fluiten van plezier in de lucht, eekhoorntjes benjispringen rekker- en roekeloos van de ene naar de andere boom, kolibries surplacen voor de nectardragende bloemen en wij …

Wij ontbijten op ons terras met uitzicht op het meer en de vulkanen, omgeven door bloemen en vogeltjes, we lezen boekjes op de pier of in onze tuin, wandelen wat rond en nemen de alledaagsheid van de plaatselijke bevolking in ons op, bezoeken de andere dorpjes die het meer bevolken, kajakken op het meer en duiken dan in het verfrissende water, jongleren wat (Liesbeth kan het ondertussen ook), ’s avonds koken we om beurten (vanavond serveer ik een curry) en één maal per week gaan we uit eten, slapen in een lekker bed, … enfin soit we genieten!

Gisteren bezochten we San Pedro La Laguna, we verblijven in San Marcos La Laguna, en ik kwam er Juanita tegen. We zaten in een cafeetje, ik was net naar het toilet toen ze aan de toog verscheen. Zoals altijd een mand cakes op haar hoofd dragend. Ze verschoot een beetje wanneer Liesbeth haar achterna ging en riep toen ze vertrok. Liesbeth had haar van een foto herkend maar Juanita kende haar niet. Ik was echt blij toen ik uit het WC kwam en Juanita zag. We hebben elkaar is goed vastgepakt…

Het eerst ontmoette ik haar zo’n tien jaar geleden. Toen verbleef ik 3 maanden in San Pedro. Juanita sleurde iedere dag een mand met fruit van het hoger gelegen centrum naar beneden. Geloof me hogergelegen centrum wil hier iets zeggen! Zo’n beetje de muur van Hoei-achtige toestanden. Dagelijks kwam ze in ons hospedaje langs. Toen verbleef ik daar met een hoop reizigers/vrienden en we kochten dagelijks wat fruit bij haar. Ze is een goedlachse vrouw, ondertussen zal ze wel rond de zestig zijn, ik heb ze nooit gemeten maar ze zal de anderhalve meter amper halen, ze heeft van die korte armpjes en een gouden hart. Verleden jaar ben ik haar ook verschillende keren tegen gekomen, nog altijd even lief… Vandaar mijn vreugde gisteren toen ik haar zag.

Ja, Guatemala is iets speciaals. Vooral in de kleinere bergdorpen heerst een vriendelijke sfeer. De plaatselijke dames en meisjes lopen nog steeds in hun traditionele kleren rond. Niet zoveel mannen kleden zich nog traditioneel… De verschillende Maya-dialecten tsjirpen door de golvende straten (ben vanochtend is gaan lopen plat gelijk kennen ze hier niet hé, puffen man!) vissers dobberen op het meer, oude karaktervolle gezichten ontbloten een laatste tand om ‘ buenas tardeeeeeeees’ te laten ontsnappen… Kinderen knikkeren op het pleintje, of hangen rond in het bijna surreële lunapark, een oude man bakt ‘papas fritas’, ja hoor frieten!!!!

En toch kan je er niet naast kijken. De plaatselijke bevolking wordt door hun politiekers, de rijke sociale klasse, en de gringo-ondernemer uitgebuit. Hun gronden worden voor belachelijke prijzen verkocht en zijzelf worden tot goedkope arbeidskrachten gedegradeerd. We zijn allemaal gelijken, maar de ene is wat gelijker dan de andere…

Sinds drie dagen hebben we onze koffers in San Pedro La Laguna neergezet. Nog steeds aan het meer van Atitlan maar nu aan de andere kant. Op zoek naar een huisje zijn we uiteindelijk bij Joel en Maria terecht gekomen. Onze kamer is uitgerust met een keukentje. Joel is een Israëli die hier 13 jaar geleden de liefde vond. Hij huwde met de lokale Maria en adopteerde haar twee kinderen. Dertien jaar later hebben ze vier kinderen en één klein kind. Achtendertig jaar oud en al grootvader. Gezinsconstructies zijn ietwat anders in ontwikkelingslanden.

Nochtans na een lange babbel gisteren met de 26-jarige Katta vernam ik dat de plaatselijke jeugd minder vlug aan kinderen begint. Ze kiezen er voor om wat meer zelf te kunnen leven. Daarnaast is het opvoeden van een kroostrijk gezin een kostelijke zaak geworden. Zelfs niet meer haalbaar als je met ongeveer 1000 Quetzales/maand (ca. 100 Euro) moet zien rond te komen. Voor dit loon werk je hier 6 dagen op 7. Meer dan tien uur per dag is geen uitzondering.

Ook in San Pedro hebben vele buitenlanders zaken opgebouwd. Maar in tegenstelling met San Marcos lijkt de plaatselijke bevolking nog steeds baas in huis te zijn. Hier hebben vele ‘locals’ een restaurantje of hotelletje opgericht waardoor ze rechtstreeks een graantje kunnen meepikken van het toerisme. Hopelijk blijft het een beetje zo…

In mei krijgen we Leen op bezoek. Tien juli verlaten we Centraal-Amerika en zullen naar de States vertrekken. Omwille van de heersende binnen- en buitenlandse politiek in de VS zag ik me er niet onmiddellijk naartoe gaan. Maar niet zo lang geleden hadden we een buurman uit de States, Larry. Zijn verhalen over Montana, hebben ons betoverd. Na wat beeldjes op internet gezien te hebben, besloten we om een flinke ruk aan het roer te geven en de laatste 10 weken van ons reisjaar in Montana door te brengen

Groetjes
Patrick

---