Mail uit Guatemala: San Pedro La Laguna (7)

Patrick en Liesbeth reizen door Mexico. 'Hoe zou het er nu mee zijn?' vroegen we ons af. Toen kregen we deze mail.

mail van Patrick (foto's van Patrick en Liesbeth)

Hola iedereen,

Sinds enkele weken zijn we in San Pedro La Laguna aangekomen. Een dorpje tegenover San Marcos La Laguna, onze vorige halte, aan de voet van de vulkaan. We hebben onderdak gevonden bij Maria en Joël. Maria is Guatemalteekse. Joël is van Israëlische afkomst. Dertien jaar geleden bracht een reis door Zuid- en Centraal-Amerika hem in Guatemala. Hij vond er de liefde en bleef.  Het gezin telt vier kinderen waarvan er nog twee thuis wonen; Ronny is 11 en Sefora 7. Het is een zeer klein hotelletje met slechts twee kamers.  Af en toe springt Sefora bij ons binnen of spelen we wat met de paletjes in de tuin, of demonstreer ik mijn illustere voetbalkunstjes (we mogen toch dromen hé J)…Het is heel gezellig en het geeft ons het gevoel om een beetje deel van de familie te zijn. Liesbeth en ik hebben Joël wat geholpen met het opknappen van de derde kamer. Schuren, vernissen, verven, wat afbraakwerk… Het heeft deugd gedaan! Nu kunnen we weer lekker luieren.

Tijdens onze tweede week hier is Liesbeth een weekje naar San Cristobal De Las Casas teruggekeerd om Leen te gaan oppikken. Ze hebben het er blijkbaar goed gehad. En mij gaf het de gelegenheid om wat op mezelf te zijn. Na acht maanden bijna 24/24 samen te zijn was het een fijne afwisseling. Maar ik was zeer content als ze terug was ( ze staat hier achter mijn schouder mee te lezen!) .

Ondertussen was het hier al enkele dagen slecht weer. Vooral woensdag en donderdag regende het, bijna, voortdurend.  Toen vrijdag Leen en Liesbeth aankwamen had het slechts één uur niet geregend. Ook ’s nachts was het niet gestopt. Ze konden het bijna niet geloven. In San Cristobal was het lekker warm en droog geweest… 

Zaterdag heeft het enorm veel en hard geregend. Een bezoek aan de markt hebben we moeten onderbreken in een plaatselijk winkeltje om te schuilen. De goedgemutste ouwe man vertelde ons graag over zijn werk op zijn koffieveld. Tegelijkertijd was hij nieuwsgierig over de landbouwproducten in België. Hoezo, jullie telen geen ‘frijoles’ (de plaatselijke bruine bonen)?? Zijn lieve al even oude vrouw houdt een winkeltje open om wat meer inkomsten te genereren. Ze verkoopt zoete broodjes, een hele hoop blikken voedsel, wasproducten, kaarsen, …  de gewone basisproducten. Haar ontwapenende glimlach krijg je er gratis bij.

Uiteindelijk besloten we toch maar om de regen te trotseren. De straat was al in een grote plas omgetoverd. Om op de markt te geraken moesten we nog een straat oversteken…  Maar deze was ondertussen al tot een klein beekje gezwollen. Het water gutste de bergflank af…  Zonder enig gevaar te bespeuren zetten we de dag verder…  Beneden gingen we van een lekkere groentesoep genieten. We legden een kaartje. Wat verder in een bocht was er een houten pier. We konden het water zo zien stijgen.  Na een uur had het water de pier al overspoeld en nog bleef het regenen!! Uiteindelijk keerden we huiswaarts. Aangekomen konden we onze kletsnatte kleren ruilen voor droge exemplaren. Via Joël vernamen we dat de regen niet het gevolg was van het regenseizoen dat normaal eind mei start maar het gevolg was van een ‘Huracan’ die een deel van Centraal-Amerika teisterde. ‘s Anderendaags kregen we het nieuws te horen dat een kwartiertje stappen bij ons vandaan een modderstroom flink wat schade had aangericht. Een twintigtal huizen werden vernield, vele anderen werden beschadigd. Een tienjarig meisje werd meegesleurd en is waarschijnlijk overleden (haar lichaam werd nog niet teruggevonden).

De plaatselijke bevolking werd gemobiliseerd om te schade op te kuisen. Met één kraan, vele schoppen, pikhouwelen en ander materiaal werden de overblijfselen van de, meer dan honderd meter brede, modderstroom geruimd. Nu twee dagen later kan het verkeer weer door.

De orkaan werd ondertussen ‘Agatha’ gedoopt. 150 dodelijke slachtoffers prijken op haar repertoire. Guatemala kende 120 doden.El Salvador en Nicaragua delen in de klappen. Vooral de kuststreek werd getroffen. Daarnaast is er veel materiële schade. Huizen, wegen, bruggen enz werden geknakt.

Twee dagen later gaat het leven hier gewoon verder. Verbazend om te zien hoe vlug de alledaagsheid weer neerdaalt… 

Na een gesprek met een plaatselijke Hollander (hij woont hier al 12 jaar) kwam ik te weten dat er rond het meer een vijftigtal dodelijke slachtoffers vielen. Volgens hem zou Juanita ook in de klappen gedeeld hebben. Na wat rondvragen bij de buurtbewoners bleek haar huis geen schade opgelopen te hebben. Ik blijf naar haar uitkijken…

Vanochtend vertrokken Leen en Liesbeth richting Quetzaltenango. Later bezoeken ze Antigua en vrijdag komen ze terug naar het meer.  Ik kijk er al naar uit want ik ben weer alleen…  boehoehoeh.  Sorry mijn borderline-kantje kreeg plots wat bestaansrecht…

Groetjes
Patrick

---